Indie i Chiny szczycą się bogatymi starożytnymi cywilizacjami, z których każda charakteryzuje się unikalnymi językami, kulturami i zwyczajami, które splatały się przez wieki wymiany kulturalnej i gospodarczej. W Chinach tradycja praktyk cielesnych zwanych yangsheng jest dokumentowana od III wieku p.n.e. Tradycja ta obejmuje różnorodne praktyki samodoskonalenia, zwłaszcza w formie daoyin, starożytnego chińskiego ćwiczenia terapeutycznego, z którego wywodzi się wiele współczesnych form taiji i qigong. W okresie średniowiecza, pośród dominującego wpływu buddyzmu na interakcje między Indiami a Chinami, Indie również kultywowały swoje unikalne praktyki cielesne, które później stały się znane jako hathayoga. Do najwcześniejszych zachowanych tekstów reprezentujących tę tradycję należy Amṛtasiddhi, datowany na XI wiek n.e.
Niniejsza prezentacja bada potencjalne interakcje między daoyin i hathayogą, przedstawiając krótki przegląd historii chińskich ćwiczeń terapeutycznych od III wieku p.n.e. do XII wieku n.e., a następnie analizę ćwiczeń z wczesnych tekstów hathayogi, skupiając się na najwcześniejszej istniejącym rękopisie z zakresu hathayohi, Amrtasiddhi.
Celem tej prezentacji jest zbadanie możliwych interakcji pomiędzy dwiema cielesnymi tradycjami daoyin i hathayogi oraz ustalenie, czy daoyin, czy szerzej, yangsheng, przyczyniło się w jakikolwiek sposób do genezy hathayogi.
